Papież św. Paweł VI czy antypapież Paweł VI?

Papież św. Paweł VI czy antypapież Paweł VI?

Papież św. Paweł VI czy antypapież Paweł VI?

Giovanni Battista Montini przypieczętował los Kościoła w Rzymie. Przyjął on imię Pawła VI. Podobnie jak jego poprzednik, miał bardzo podejrzany sam swój „wybór” (konklawe) na papieża.
On, podobnie jak jego poprzednik Jan XXIII, był Paweł VI modernistą!. Modernizm jest syntezą wszystkich herezji (papież św. Pius X).

– Jego matka była konwertytką z judaizmu. Jej pomnik pogrzebowy ma wyryte symbole masońskie na całej powierzchni. Są one tak rażące, że zbudowano przed nim mur, aby je ukryć. Rodzina Montini jest wymieniona w Złotej Księdze Szlachetnego Dziedzictwa Włoskiego (1962-1964, s. 994): „Gałąź… szlachetnego rodu z Brescii… skąd pochodzi ich szlachetny herb który odnosi do protoplasty i założyciela , niejakiego Bartłomieja (Bartolino) de Benedictis potwierdza, że Montini był hebrajskiego pochodzenia „. (O. Joaquin Saenz Y Arriaga, Nowy Kościół Montini, s. 391. Jezuita ojciec Joaquin Saenz Y Arriaga był doktorem teologii, historii Kościoła i prawa kanonicznego. Był jednym z pierwszych sedewakantystów rozpoznając stan Kościoła w połowie lub pod koniec lat 60-tych, być może wcześniej.

– Nie ma zapisu o chrzcie (swiadectwa) dla Giovanniego Montiniego (Pawła VI).
-Był znany w czasach seminaryjnych jako notoryczny homoseksualista.

-w 1944 roku współpracował z Sowietami poprzez przyjaciela z dzieciństwa Togliattiego, który był szefem partii komunistycznej we Włoszech. Arcybiskup prymas Kościoła protestanckiego w Szwecji, który był urzędnikiem państwowym, poinformował papieża Piusa XII o sytuacji. Było to szokiem dla Piusa XII, który zesłał Montiniego do Mediolanu bez tradycyjnego czerwonego kapelusza. Montini był tak wściekły, że odmówił przyjęcia kapelusza od Piusa XII. Śledztwa w sprawie sowieckiego romansu Montiniego doprowadziły do ustalenia, że jego prywatny sekretarz, jezuita Tondi, był agentem KGB, który był kiedyś profesorem ateizmu na Uniwersytecie Marksizmu-Leninizmu. Tondi przekazał Sowietom nazwiska wszystkich duchownych wysłanych do Rosji, którzy zostali natychmiast złapani i straceni. Tondi został uwięziony, a później poślubił swoją kochankę, wojującą komunistkę Carmen Zanti. Po wyborze Montiniego na papieża, Tondi wrócił do Rzymu, by pracować w watykańskiej służbie cywilnej jako przykrywka dla swojej działalności w KGB. Paweł VI po swoim „wyborze” został powitany na balkonie okrzykami „il Papa Montinovsky”.

– Paweł VI był sympatykiem komunistów. Pakt z Metzu zawarty w 1962 roku gwarantował, że Watykan nie potępi komunizmu na Soborze Watykańskim II. Jednak wcześniej, w 1942 roku, trwały już rozmowy z komunistyczną Moskwą. „To właśnie w tym roku watykański monsignor Giovanni Battista Montini, który sam później objął papiestwo jako Paweł VI, rozmawiał bezpośrednio z przedstawicielem Józefa Stalina. Rozmowy te miały na celu przyciemnienie ciągłych pyskówek Piusa XII przeciwko sowieckiemu dyktatorowi i marksizmowi.

-Mark Winckler, tłumacz pracujący w Watykanie, opowiada o spotkaniu, jakie miał z kardynałem Pignedoli (wtedy Msgr.) Pignedoli powiedział mu w 1944 roku, że nieudany masoński plan, by kardynał Rampolla został wybrany na papieża w 1903 roku, zostanie skorygowany, kiedy wybiorą Montiniego. (The Destruction of the Christian Tradition, updated and revised, 2006, Rama P. Coomaraswamy s. 145)

-Montini stwierdził: „Nasze czasy nie mogą mieć Epifanii, która odpowiadałaby ich duchowi, ich możliwościom? Cudowna ewolucja naukowa naszych dni, czyż nie może stać się tą gwiazdą, tym znakiem, który pcha współczesną ludzkość ku nowemu poszukiwaniu Boga, ku nowemu odkryciu Chrystusa?” (Mediolan, 1956, Le Pape de l’Epiphanie)

– Montini stwierdził: „Współczesny człowiek, czyż nie dojdzie stopniowo do tego, że w wyniku postępu naukowego odkryje prawa i ukryte rzeczywistości kryjące się za niemym obliczem materii i da posłuch cudownemu głosowi ducha, który w niej wibruje? Czy nie będzie to religia naszych czasów? Sam Einstein dostrzegł tę wizję uniwersalnej religii powstałej spontanicznie [tzn. bez objawienia]. Czy nie jest to może dzisiaj moja własna religia?” (Konferencja w Turynie, 27 marca 1960)

– Montini stwierdził: „My…katolicy…musimy…przede wszystkim kochać świat…nasze czasy…naszą cywilizację…nasze osiągnięcia techniczne…a przede wszystkim…kochać świat.” (Bodart’s La biologie et l’avenir de l’homme)

„Podczas jego koronacji na papieża Pawła VI, kilka amerykańskich gazet oskarżyło go o przynależność do Loży B’nai B’rith – fotografia posłużyła jako dowód”. (The Hidden, But Victorious Way Of The Free-Masonry, Rev. Fr. Henri Mouraux)

-30 Days magazine donosi, że Katedra Piotra dla Pawła VI została zainicjowana przez dużą grupę masońskich i modernistycznych kardynałów spotykających się w domu czołowego masona o nazwisku Umberto Ortolani tuż przed konklawe. (3 listopada 1993)

– „Poczucie uniwersalizmu, które w tych dniach szaleje w Rzymie, jest bardzo bliskie naszemu celowi istnienia. Dlatego nie jesteśmy w stanie zignorować Soboru Watykańskiego II i jego konsekwencji… Całym sercem popieramy Rewolucję Jana XXIII… Ta odważna koncepcja Wolności Myśli, która leży u podstaw naszych lóż masońskich, rozprzestrzeniła się w sposób naprawdę wspaniały tuż pod Kopułą św. Piotra.” (L’oecumenisme vu par un Franc Macon de Tradition, Yves Marsaudon, 1964, Paris)

-Yves Marsaudon napisał: „Zrodzona w naszych lożach masońskich, wolność słowa rozprzestrzeniła się teraz pięknie nad kopułą św. Piotra… To jest rewolucja Pawła VI. Jest jasne, że Paweł VI, nie zadowalając się jedynie kontynuacją polityki swojego poprzednika, w rzeczywistości zamierza pójść znacznie dalej…” (Freemasonry and Vatican Two, Y.L. Dupont, Britons: London, 1968)

-Carlos Vazquez Rangel, Wielki Komandor Najwyższej Rady Masonów Meksyku, w wywiadzie udzielonym w 1993 roku politycznemu tygodnikowi Processo stwierdził: „Tego samego dnia w Paryżu profan Angelo Roncalli i profan Giovanni Montini zostali wtajemniczeni w dostojne misteria Bractwa. W ten sposób okazało się, że wiele, co zostało osiągnięte na Soborze, opierało się na zasadach masońskich.”

-Paweł VI obiecał modlić się o sukces pani Hollister i jej „Świątyni Zrozumienia” (o której kardynał Bagnozzi powiedział mu, że jest „okultystycznym przedsięwzięciem Iluminatów, którego celem jest założenie 'Światowej Religii Braterstwa Ludzi’).

-Plany masońskie polegały, oczywiście, na infiltracji Kościoła, aż jeden z ich własnych zostanie papieżem, wiedząc dobrze, że posłuszeństwo zostanie mu udzielone. W ten sposób doktryny masońskie będą utrzymywane jako ortodoksja katolicka. Paweł VI stwierdził: „Wszyscy ludzie muszą być mu [papieżowi] posłuszni w tym, co nakazuje, jeśli chcą być związani z nową ekonomią Ewangelii.” (Allocution, 29 czerwca 1970)

-Paweł VI, Orędzie, 8 września 1977: „W sposób uzasadniony kładzie się dziś nacisk na konieczność zbudowania nowego porządku świata…” (L’Osservatore Romano, 22 września 1977, s. 11).

-Po Vaticanum II Paweł VI zmienił wszystkie siedem sakramentów.

-Paweł VI zaaprobował pomoc sześciu protestantów w wymyśleniu „novus ordo missae” (nowej mszy).

Egzorcysta o. Malachi Martin doniósł, że 29 czerwca 1963 roku, w noc przed koronacją Pawła VI, odprawiono czarną mszę, a szatan został intronizowany w Watykanie! (Windswept House) O. Malachi kilkakrotnie potwierdził w wywiadach, że jest to fakt z jego książki, i od tego czasu wierzy, że Watykan jest opętany przez szatana.

-Paweł VI, Przemówienie, 9 lipca 1969: „On [Kościół] w ciągu swej długiej historii, za cenę ucisku i prześladowań, potwierdził również wolność każdego do wyznawania własnej religii. Nikt – mówi – nie może być powstrzymywany od działania, nikt nie może być zmuszany do działania w sposób sprzeczny z własnymi przekonaniami… Jak powiedzieliśmy, Sobór domagał się prawdziwej i publicznej wolności religijnej…” (L’Osservatore Romano, 17 lipca 1969, s. 1)

-Paweł VI, List, 25 lipca 1975: „…Stolica Apostolska raduje się, widząc szczególnie podkreślone prawo do wolności religijnej”. (L’Osservatore Romano, 14 sierpnia 1975, str. 3)

Te stwierdzenia wynikają z Dignitatis Humanae (Deklaracja o wolności religijnej) z Soboru Wat 2. Jednak Sobór w Vienne oświadczył w domyśle, że człowiek nie ma prawa do wolności religijnej wyrażanej publicznie.

-Paweł VI, Telegram po wyborze nowego patriarchy Konstantynopola, lipiec, 1972 r: „W chwili, gdy przyjmujecie ciężki ładunek w służbie Kościoła Chrystusowego…” (L’Osservatore Romano, 27 lipca 1972, s. 12).

Zauważmy, że Paweł VI uznaje schizmatyckiego patriarchę i kościół za część Kościoła Chrystusowego.

-Paweł VI, Wspólna deklaracja z [schizmatykiem/heretykiem] Shenoudą III, 10 maja 1973 r: „Paweł VI, biskup Rzymu i papież Kościoła katolickiego, oraz Shenouda III, papież Aleksandrii i patriarcha Stolicy św. Marka… W imię tego miłosierdzia odrzucamy wszelkie formy prozelityzmu… Niech ustanie, gdziekolwiek może istnieć…” (L’Osservatore Romano, 24 maja 1973, s. 6).

-Paweł VI, Przemówienie, 28 kwietnia 1977: „…stosunki między Kościołem katolickim a Wspólnotą Anglikańską… te słowa nadziei, 'Wspólnota Anglikańska zjednoczona nie wchłonięta’, nie są już zwykłym marzeniem.” (L’Osservatore Romano, 5 maja 1977, str. 1)

Wszystkie te wypowiedzi wynikają z Konstytucji Dogmatycznej Lumen Gentium z Vaticanum 2, która implikuje, że Kościół Chrystusa istnieje poza Kościołem Katolickim, co Paweł VI faktycznie stwierdza o Kościele Konstantynopola.

-Paweł VI zaprosił anglikanów do używania katolickich ołtarzy w Watykanie dla swoich nabożeństw (czyn świętokradczy), oraz nałożył swój papieski pierścień na anglikańskiego „arcybiskupa” i zaprosił go do błogosławienia wiernych na Placu Świętego Piotra. (The Destruction of the Christian Tradition, zaktualizowane i poprawione, 2006, Rama P. Coomaraswamy s. 152)

-Dla ekumenizmu nie wahał się nawet zbezcześcić Najświętszego Ciała naszego Pana, jak na przykład wtedy, gdy osobiście zezwolił na udzielenie Komunii Barbarze Olson, prezbiteriance, podczas jej Mszy zaślubinowej (21 września 1966 r.), bez jej wyrzeczenia się swoich prezbiteriańskich poglądów lub pójścia do spowiedzi. Nie był to bynajmniej akt odosobniony, gdyż w tych samych okolicznościach udzielił on również Komunii luteranom (Forts dans la foi, nr 47). Jak powiedział Abbé de Nantes: „Nikt na świecie, biskup czy kardynał, Anioł czy nawet sam Papież, nie ma żadnego prawa udzielać Sakramentu Żywych tym, którzy są duchowo martwi.” (Liber Accusationis) cytowany w (The Destruction of the Christian Tradition, zaktualizowane i poprawione, 2006, Rama P. Coomaraswamy s. 152)

-Mianował Kard. Willebrandsa na „wspólną modlitwe Światowej Rady Kościołów” (dok. kat. 17.01.1971)

-Paweł VI, Orędzie do Narodów Zjednoczonych, 24 maja 1978: „…jesteśmy świadomi, że droga, która musi prowadzić do nadejścia nowego porządku międzynarodowego… w żadnym wypadku nie może być tak krótka, jak byśmy chcieli… Rozbrojenie, nowy porządek świata i rozwój to trzy zobowiązania, które są ze sobą nierozerwalnie związane…” (L’Osservatore Romano, 15 czerwca 1978, s. 3)

-13 listopada 1964 roku Paweł VI oddał potrójnie ukoronowaną tiarę papieską. Paweł VI kazał sprzedać tiarę na aukcji podczas Targów Światowych w Nowym Jorku. (O. Joaquin Saenz Y Arriaga, Nowy Kościół montanistów, s. 394-395)

Tiara papieska jest znakiem autorytetu prawdziwego papieża – trzy korony reprezentują dogmatyczny, liturgiczny i dyscyplinarny autorytet papieża. Oddając ją, Paweł VI symbolicznie oddawał autorytet papiestwa. „Kardynał” Ottaviani jest u boku Pawła VI, gdy ten dokonuje tego potwornego czynu.

-Paweł VI dał swój pastorał i Pierścień Rybaka U Thantowi szefowi ONZ, który sprzedał je żydowskiemu biznesmenowi ze Środkowego Zachodu. (The Voice, 9 grudnia 1972 i udokumentowane w Hubert Monteilhet, Papa Paul VI – L’Amen-Dada)

Paweł VI zniósł przysięgę przeciwko modernizmowi, w czasie gdy modernizm był wszędzie, a dlaczego nie, dla nowej religii Rzymu – bycie przeciwko modernizmowi jest heretyckie.

-21 listopada 1970 roku Paweł VI wykluczył również wszystkich kardynałów powyżej 80 roku życia z udziału w wyborach papieskich. (L’Osservatore Romano, 3 grudnia 1970, s. 10)

To ustala kolejne konklawe.

-Paweł VI dał wszystkim biskupom nowe złote pierścienie w miejsce tradycyjnych, jako znak nowego Kościoła. Poprosił biskupów, aby nie używali swoich pasterskich pastorałów.

-Paweł VI zniósł obrzęd Tonsury, wszystkie cztery mniejsze święcenia oraz subdiakonatu. (The Reign of Mary, Vol. XXVI, No. 81, p. 17)

– „Paweł VI oddał muzułmanom sztandar spod Lepanto. Historia sztandaru była czcigodna. Został on odebrany tureckiemu admirałowi podczas wielkiej bitwy morskiej w 1571 roku. Podczas gdy papież Pius V pościł i odmawiał Różaniec, zdeklasowana flota chrześcijańska pokonała znacznie większą flotę muzułmańską, ratując w ten sposób Chrześcijaństwo przed niewiernymi. Na cześć tego cudownego zwycięstwa św. Pius V ustanowił święto Matki Bożej Różańcowej dla upamiętnienia jej wstawiennictwa. W jednym dramatycznym akcie Paweł VI wyrzekł się nie tylko niezwykłego chrześcijańskiego zwycięstwa, ale modlitw i poświęceń wielkiego papieża i świętego.” (Mark Fellows, Fatima in Twilight, Niagara Falls, NY: Marmion Publications, 2003, s. 193)

Za czasów Pawła VI Święte Oficjum zostało zreformowane: jego główną funkcją były teraz badania naukowe, a nie obrona wiary katolickiej.
(Mark Fellows,  Fatima in Twilight, s. 193)

-Według tych, którzy oglądali film z wizyty Pawła VI w Fatimie, nie odmówił on ani jednego Zdrowaś Maryjo. (Mark Fellows, Fatima in Twilight, s. 206)

-W 1969 roku Paweł VI usunął czterdziestu świętych z oficjalnego kalendarza liturgicznego. (Nino Lo Bello, The Incredible Book of Vatican Facts and Papal Curiosities, Ligouri, MO: Liguori Pub., 1998, s. 195)

-Paweł VI usunął egzorcyzmy uroczyste z obrzędu chrztu. W miejsce uroczystych egzorcyzmów wprowadził opcjonalną modlitwę, która jedynie przelotnie odnosi się do walki z diabłem. (Królowa Maryi, t. XXVIII, nr 90, s. 8)

-Paweł VI przychylił się do ponad 32 tysięcy próśb księży o powrót do statusu świeckiego. (Malachi Martin)

-Zgubny wpływ Pawła VI był widoczny od razu. Na przykład w Holandii w 1970 roku ani jeden kandydat nie ubiegał się o przyjęcie do kapłaństwa, a w ciągu 12 miesięcy każde tamtejsze seminarium zostało zamknięte. ( Piers Compton, The Broken Cross, Cranbrook, Western Australia: Veritas Pub. Co. Ptd Ltd, 1984, s. 138)

-Paweł VI, Przemówienie do Seminarium Duchownego w Lombardii, 7 grudnia 1968 r: „Kościół znajduje się w godzinie niepokoju, samokrytyki, można powiedzieć, że nawet samozniszczenia… Kościół sam się rani.” (L’Osservatore Romano, 19 grudnia 1968, s. 3)

-Paweł VI, Audiencja generalna, 1 października 1969: „Z drugiej strony, On [Kościół] również stara się przystosować i zasymilować do sposobu życia świata; zdejmuje swoją charakterystyczną szatę sakralną, ponieważ chce czuć się bardziej ludzki i ziemski. „Ma tendencję do tego, by dać się wchłonąć przez środowisko społeczne i doczesne. Niemalże zawładnął nią ludzki respekt na myśl, że jest w jakiś sposób inna i zobowiązana do posiadania stylu myślenia i życia innego niż światowy. Poddaje się zmianom i degradacjom świata z konformistyczną, niemal awangardową gorliwością.” (L’Osservatore Romano, 9 października 1969, str. 1)

-Paweł VI, Homilia, 29 czerwca 1972 r: „Dym szatana przedostał się do Świątyni Bożej przez jakąś szczelinę…” (L’Osservatore Romano, July. 13, 1972, s. 6).

Całkiem sprytne stwierdzenia, by trzymać wiernych na dystans, gdyż Paweł VI był jednym otwierającym szczelinę stworzoną przez Jana XXIII, by wpuścić dym szatana. Apokalipsa 9:1-3: „I został mu dany klucz do studni bez dna. I otworzył czeluść bezdenną; i powstał dym z czeluści, jak dym z wielkiego pieca…

-Jean Guitton, bliski przyjaciel Pawła VI, relacjonował, co Paweł VI powiedział na ostatniej sesji Vaticanum II: „Była to ostatnia sesja Soboru – pisał Guitton – najbardziej zasadnicza, w której Paweł VI miał obdarzyć całą ludzkość nauką Soboru. Ogłosił mi to tego dnia tymi słowami: 'Mam zamiar zadąć w siedem trąb Apokalipsy.'” (Jean Guitton, „Nel segno dei Dodici”, wywiad Maurizio Blondet, Avvenire, 11 października 1992)

– Paweł VI powiedział: „Wszelka cześć Człowiekowi, królowi ziemi, a teraz księciu niebios!” (Documentation Catholique” nr.1580)

„Paweł posunął się kiedyś tak daleko, że stwierdził, iż papież – aby być naprawdę papieżem – musi być uznany przez cały rodzaj ludzki. Jedno stulecie wcześniej francuski filozof o nazwisku Lamennais został potępiony jako heretyk za takie właśnie stwierdzenie. A każdy z poprzedników Pawła, w tym Roncalli, bez wahania potępiłby Pawła VI za takie stwierdzenie… Nowy pogląd Pawła oznaczał uznanie autonomii jednostki, a zatem przyjęcie wszystkich możliwych poglądów. Oznaczało to, że każdy ma prawo do błędu. Oznaczało to, że Kościół katolicki nie był już „jedynym prawdziwym Kościołem Chrystusa”. Oznaczało to przyjęcie koncepcji pluralizmu religijnego i powstrzymanie się od wszelkiej „działalności misyjnej”. Oznaczało to, że ludzie sami będą decydować w co wierzyć i jak się zachowywać. Paweł zgodził się również na porzucenie odwiecznego katolickiego przekonania, że msza jest ofiarą. Tylko groźby potężnych kardynałów Ottavianiego i Bacciego uratowały Pawła przed ogłoszeniem tego, co byłoby formalną herezją. …Udzielał moralnego wsparcia terrorystom w Hiszpanii i partiom lewicowym w Ameryce Łacińskiej. Pozwolił na wykorzystanie siebie i swojego urzędu przez komunistyczny rząd Wietnamu Północnego, aby umożliwić ofensywę Tet w 1968 roku. Sprzyjał Kubie Castro i dał wolną rękę marksistowskim biskupom, księżom i zakonnicom w swoim kościele w obu Amerykach, Europie i Afryce. Ale Paweł nigdy nie wypowiedział jednej sylaby by zaprotestować przeciwko ukrzyżowaniu litewskich katolików przez Sowietów, prześladowaniu wszystkich wierzących na Węgrzech, w Rumunii, Czechosłowacji, torturowanym więźniom na Kubie Castro; nie więcej niż o planowanym zniszczeniu wiary, do której ochrony i szerzenia został wybrany.” (Malachi Martin, The Decline and Fall of the Catholic Church, Putnam: N.Y. 1981, s. 275) O. Malachi mówił w wywiadach, że Paweł VI nie był intelektualistą, i był słabym człowiekiem.

Co ciekawe, Humanae Vitae Pawła VI jest najbardziej zauważalnym dokumentem jego pontyfikatu. Odrzuca w nim sztuczną kontrolę urodzeń, a przecież papież Pius XI już uroczyście potępił ją w Casti Cannubi, podobnie jak papież Pius XII. Nigdy nie słyszymy, że dwóch papieży już wcześniej uroczyście potępiło sztuczną kontrolę urodzeń. Słyszymy raczej, jak Humanae Vitae dowodzi wielkiej ortodoksji Pawła VI jako papieża.

 

 

 

 

We take processes apart, rethink, rebuild, and deliver them back working smarter than ever before.